prīvātim
Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch:
prīvātim, Adverb (privatus), ohne Beziehung zum Staat, als Privatmann (als Privatleute), in Privatverhältnissen, für seine Person, persönlich, in seiner eigenen Angelegenheit, in seinem Namen, für sich usw. (Gegensatz publice)
I)eigentlich
a)überhaupt
privatim aliquid gerereCic.
eloquentiā privatim et publice abutiCic.
si privatim mandassetCic.
publice privatimque petereCaes.
nulla me ipsum privatim pepulit iniuriaCic.
esse nonnullos, qui privatim plus possint quam ipsi magistratusCaes.
b)aus seinem Privatvermögen, aus seiner Privatkasse, aus eigenen Mitteln
publice privatimque citans omnesEutr. 8, 4
II)übertragen
A)zu Hause
privatim se tenere, zu Hause bleiben (Gegensatz obviam egredi etc.)Liv. 23, 7, 10
B)insbesondere, besonders
de iis privatim condidit volumenPlin.
oculorum vitia omnia sanari eā (herbā) convenit, privatim pruriginesPlin.
privatim, in jedem einzelnen Fall, expendere causam libertorumTac.
tunc privatim intellectum est, quantum eius severitas possetLampr.
☞archaistisch preivatimCorp. inscr. Lat. 8, 10525, 8
Charlton T. Lewis, An Elementary Latin Dictionary:
prīvātim, adverb privatus, apart from State affairs, as an individual, in private, privately, in a private capacity
gerere aliquidCic.
ad vos confugitCic.
privatim et publice rapere vasaSall.
qui privatim plus possint quam ipsi magistratūsCaes.
infestus Papirio, personallyLiv.
se tenere, at homeLiv.
Text based on data provided by Perseus Digital Library, with funding from The National Endowment for the Humanities. Original version available for viewing and download at http://www.perseus.tufts.edu