e-Konjugation
placet
placuit
Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch:
placeo, uī, itum, ēre (verwandt mit placāre, wie sedēre mit sēdāre), gefallen, gefällig sein (Gegensatz displicere, improbari)
I)im Allgemeinen
a)von Personen
alicuiCic.
velle placere alicui, jemandem gefällig sein wollenCic.
placere sibi, sich gefallen = mit sich zufrieden seinCic.Ov.
und so
qui ipsus sibi satis placet, Gegensatz qui ipsus se contemnit [sich gering anschlägt]Plaut. trin. 322 sq.
placens uxor, gefällige, angenehmeHor.
placuit, ich war damit einverstanden, ich stimmte zuKomikers. Spengel Ter. Andr. 102
mediales Perfekt
placitus sum, ich habe gefallen, placita es simplicate tuāOv. am. 2, 4, 18
b)von Leblosem
placet hoc tibi? gefällt dir das?Cic.
vis et arma satis placebant, dünkten gut genugTac.
si illa tibi placet, placenda dos quoque est quam dat tibi, muss gefallen, genügenPlaut. trin. 1159
mediales Perfekt (vergleiche Nummer a)
quae vobis placita est condicio daturTer. Hec. 241
ubi sunt cognitae (fabulae), placitae suntTer. Hec. prol. 2, 21
mit folgendem quod (dass)
sibi non placere, quod tam cupide elaborasset, ut etc.Nep. Arist. 1, 4
mit folgendem Infinitiv
displicebat ei, cum esset Romae, habitare in Palatio, ac magis placebat in hortis Sallusti vel in Domitiae vivereVopisc. Aurel. 49, 1
mit folgendem AcI
numquam Romanis placuisse imperatorem a suis militibus interfici Eutr. 4, 16 extr.
II)insbesondere
A)vom Bühnendichter und seinen Stücken, vom Schauspieler und von anderen Künstlern: gefallen (Gegensatz exigi, explodi)Ter.
admodum placere in tragoediisCic.
Canus choraules mire placensSuet.Vergleiche Westerh. Ter. Hec. II. prol. 13 und 31
B)placet mit und ohne Dativ der Person: ich finde für gut, es beliebt mir, ich stimme dafür, meine Meinung geht dahin, ich beschließe
a)überhaupt
ut doctissimis placuitCic.
mit folgendem ut und Konjunktiv
his placuit, ut tu in Cumanum veniresCic.
ita nobis placitum est, ut ea, quae difficillima essent, potissimum conscriberemus, ich habe für gut befunden, zu schreibenCornif. rhet.
inter nos mane placuerat, ut a notariis verba nostra exciperenturAugustin. epist. 238, 1
mit folgendem bloßem Konjunktiv
placuit ad hunc primum ferremus aditumApul. met. 4, 9
mit folgendem Infinitiv
nec mihi quidem ipsi tunc placebat diutius abesse ab rei publicae custodiaCic.
tamen placuit verba apud regem facereSall.
absistere oppugnatione placuitLiv.
non placebat illi orationem inflectereSen. rhet.
Veneri placet impares formas atque animos sub iuga aënea mittereHor.
mit folgendem AcI
placet Stoicis homines hominum causā esse generatosCic.
duo placet esse Carneadi genera visorumCic.
placuit impigros iuvenes pergere inde rectā ad portamLiv.
hos corripi placitum estTac.
als parenthetische Formel
si placetCic.
und besonders
si dis placet, so Gott willPlaut.Liv.s. Brix Plaut. capt. 451; Weißenb. Liv. 40, 13, 2 und ironisch = will's GottTer.Cic.und andere
Ablativus absolutus
sic placito ocius surrexitApul. met. 2, 24
b)als publizistischer terminus technicus vom Senat usw.: belieben = verordnen, den Beschluss fassen
sic placitum estVerg.
mit folgendem ut und Konjunktiv
senatui placere, ut etc.Cic.
placitum est (es wurde beliebt, beschlossen), ut reverteretur PompeiusCic.
mit folgendem ne und Konjunktiv
et placuit, ne (consules) imperium longius quam annuum haberentEutr. 1, 9 in.
mit folgendem AcI
suggestum adornari placuitLiv.
post aliquantum nullos fieri placuitEutr.
placitum (est) eandem poenam irrogari quam in AruseiumTac.