13. Vidua et miles Phaedr. app., 13

Per aliquot annos quaedam dilectum virum1

Amisit et sarcophago corpus condidit;

A quo revelli nullo cum posset modo

Et in sepulcro lugens vitam degeret,

Claram assecuta est famam castae virginis.5

Interea fanum qui compilarant Iovis,

Cruci suffixi luerunt poenas numini.

Horum reliquias ne quis posset tollere,

Custodes dantur milites cadaverum

Monumentum iuxta mulier quo se incluserat.10

Aliquando sitiens unus de custodibus

Aquam rogavit media nocte ancillulam,

Quae forte dominae tunc assistebat suae

Dormitum eunti; namque lucubraverat

Et usque in serum vigilias perduxerat.15

Paulum reclusis foribus miles prospicit

Videtque et aegram et facie pulchra feminam.

Corruptus animus ilico succenditur

Et uritur impudentis sensim cupiditas.

Sollers acumen mille causas invenit,20

Per quas videre possit illam saepius.

Cotidiana capta consuetudine

Paulatim facta est advenae submissior;

Mox artior revinxit animum copula.

Hic dum consumit noctes custos diligens,25

Desideratum est corpus ex una cruce.

Turbatus miles factum exponit mulieri.

At sancta mulier: »Non est quod timeas«, ait,

Virique corpus tradit figendum cruci,

Ne subeat ille poenas neglegentiae.30

Sic turpitudo laudis obsedit locum.